జై రాధే కృష్ణ!
బృందావన ధూళిలో ఒక విచిత్రమైన మహిమ దాగి ఉంటుంది.
ఆ ధూళిని హృదయంతో స్పృశించినవారి జీవితాలు మారిపోతాయి.
యమునా తీరాన వీచే ప్రతి గాలి రాధామాధవుల ప్రేమసందేశాన్నే మోస్తుంది.
ప్రతి కుంజం ఒక విరహగీతాన్ని ఆలపిస్తుంది.
ప్రతి వృక్షం ఒక భక్తుని కన్నీటి కథకు సాక్షిగా నిలుస్తుంది.
ఈ వ్రజభూమి ఎన్నో మహాభక్తులను చూసింది.
రాజ్యాలను త్యజించి “కృష్ణ” అనే ఒక్క నామంలో మునిగిపోయిన రాజులను చూసింది…
వేదాలు వల్లించిన పండితులు చివరకు “రాధే… రాధే…” అంటూ కన్నీళ్లు పెట్టుకున్న దృశ్యాలను చూసింది…
కానీ వీరందరిలో ఒక భక్తురాలి కథ మాత్రం ఎంతో అపూర్వమైనది… ఎంతో హృదయ విదారకమైనది…
ఒక ముఘల్ రాచకన్య…
ఒక మహారాజభవనంలో పెరిగిన సౌందర్యరాశి…
చివరకు వ్రజ ధామంలో “శ్యాముని దాసి”గా ఎలా కరిగిపోయిందో తెలిపే ప్రేమగాథ ఇది.
ఆమె పేరు "తాజ్బీబీ"
ముఘల్ సామ్రాజ్యం తన వైభవశిఖరంలో ఉన్న కాలం అది.
రాజమహళ్లలో ముత్యాల దీపాలు రాత్రంతా మెరిసేవి…
పర్షియా దేశపు అత్తర్లు గాలిలో పరిమళించేవి…
వీణలు, సితార్లు, నృత్యాలు, దాసదాసీల సేవలు — సుఖాలకు ఎక్కడా కొదువలేదు.
తాజ్బీబీ చుట్టూ ప్రపంచం మొత్తం వైభవంతో నిండిపోయి ఉండేది.
కానీ…
ఆమె హృదయంలో మాత్రం ఒక అంతులేని శూన్యం.
రాత్రివేళ రాజభవనపు జన్నెల దగ్గర నిలబడి చంద్రుణ్ని చూస్తూ ఆమె మౌనంగా కన్నీళ్లు పెట్టుకునేది.
ఎందుకో తెలియని ఒక విరహం ఆమె గుండెను కాల్చేది.
ఆమె మనసు తరచూ తనను తాను ప్రశ్నించేది—
“ఎవరి కోసం నా ప్రాణం ఇలా విలవిలలాడుతోంది…?
ఎవరి కోసం ఈ హృదయం ఎదురుచూస్తోంది…?
ఈ ప్రపంచంలో నాకు తెలియని ఇంకెవరో ఉన్నారా…?”
ఆ ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పగలిగేది ఒక్క వ్రజచంద్రుడే.
ఒకరోజు ఆమె రాజమహల్ వెలుపల విహారయాత్రకు వెళ్లింది.
దిల్లీ వీధుల్లో సాయంత్రపు చల్లని గాలి వీచుతోంది.
అప్పుడే ఒక వీధి మూలన తులసీమాలను ధరించిన ఒక వృద్ధ వైష్ణవ సాధువు కన్నులు మూసుకుని పరవశంగా కీర్తన పాడుతున్నాడు.
ఆ స్వరం వినగానే తాజ్బీబీ అడుగులు ఆగిపోయాయి.
ఆ కీర్తనలో ఒక వింత మాధుర్యం ఉంది…
ఆ స్వరంలో ఒక అపూర్వమైన ఆర్తి ఉంది…
సాధువు ఇలా ఆలపిస్తున్నాడు—
“శ్యామ్ తేరీ బంసీ పుకారే రాధా నామ్…
లోగ్ కరే భక్తోం కో యూన్ హీ బద్నామ్…”
మరలా ఆయన కళ్లలో నీళ్లు నిండగా ఇలా పాడసాగాడు—
“నల్లని మేఘశ్యాముడు…
తలపై నెమలిపింఛం…
అధరాలపై మురళి…
చిరునవ్వుతో జగత్తును మోహింపజేసే వ్రజసుందరుడు…”
ఆ మాటలు వినగానే తాజ్బీబీ గుండెలో ఏదో విరిగిపోయింది.
ఆమెకు తెలియని ఆనందం… తెలియని బాధ… తెలియని ప్రేమ… ఒక్కసారిగా హృదయమంతా నింపేశాయి.
ఆ క్షణంలోనే ఆమెకు అర్థమైంది.
“ఆయనే…! నా హృదయం వెతుకుతున్నవాడు ఆయనే…! నా ప్రాణం ఎన్నాళ్లుగానో ఎదురు చూస్తున్న వాడు ఆ మురళీమోహనుడే…!”
ఆ రోజు నుండి తాజ్బీబీకి నిద్ర లేకుండా పోయింది.
రాజమహళ్లలోని అద్దాల్లో తన ముఖం కనిపించలేదు…
అందులో ఆమెకు నెమలిపింఛం ధరించిన శ్యామసుందరుడే కనిపించసాగాడు.
ప్రతి గాలిలో మురళీనాదం వినిపించింది.
ప్రతి పుష్పంలో కృష్ణుని సుగంధం అనిపించింది.
రాత్రివేళల్లో ఆమె గుండె ఒక్కటే పేరును జపించేది—
“కృష్ణా… శ్యామా… మురారీ…”
చివరకు ఒక రాత్రి…
రాజవైభవాన్ని… ఆభరణాలను… రత్నఖజానాలను… అన్నింటినీ వదిలేసి, కేవలం “శ్యాముని దర్శనం” కోసం ఆమె బృందావనానికి బయలుదేరింది.
ఆమె బృందావన ధామంలో అడుగుపెట్టిన క్షణం…
యమునా గాలి ఆమెను ఆలింగనం చేసుకున్నట్టనిపించింది.
వృందావన ధూళి ఆమె పాదాలను తాకగానే ఆమె కన్నీళ్లు ఆగలేదు.
ఆమె నేలను హృదయానికి హత్తుకుని ఏడుస్తూ ఇలా పలికింది—
“ఇదేనా నా ప్రాణవల్లభుడు విహరించిన నేల…!
ఇదేనా రాధారాణి అడుగులు తాకిన పవిత్ర భూమి…!
ఓ మధుర వ్రజమా! ఇక నన్ను నీ ఒడిలోనే దాచుకో…”
కానీ లోకం ప్రేమను ఎప్పుడూ సులభంగా అర్థం చేసుకోదు.
ఒక ముఘల్ రాచకన్య హిందూ వేషంలో ఆలయాలకు రావడం చూసి ప్రజలు ఆశ్చర్యపోయారు. కొంతమంది ఆమెను అపహాస్యం చేశారు. ఆలయ ద్వారాలు మూసివేశారు.
“నీవు అన్యమతస్థురాలు… ఆలయంలోనికి ప్రవేశం లేదు…” అని ఆమెను ఆపివేశారు.
ఆ మాటలు తాజ్బీబీ హృదయాన్ని ఛిద్రమయ్యేలా చేశాయి.
ఆమె నెమ్మదిగా యమునా ఒడ్డునకు వెళ్లింది.
ఒక కడిమిచెట్టు క్రింద కూర్చుంది.
అన్నపానాలు మానేసింది.
రాత్రింబగళ్లు ఒక్కటే ప్రార్థన—
“కన్నయ్యా… ఈ లోకం నన్ను నీ దరి చేరనివ్వకపోయినా, నా ప్రాణం మాత్రం నిన్నే చేరుకుంది… నిన్ను చూడకుండా నేను బ్రతకలేను… ఒక్కసారి… ఒక్కసారి దర్శనమివ్వు శ్యామా…”
ఆమె కన్నీళ్లు యమునా అలల్లో కలిశాయి.
ఆమె విరహం బృందావన గాలిలో వ్యాపించింది.
రోజులు గడిచిపోయాయి…
ఒక అర్ధరాత్రి…
బృందావనమంతా గాఢనిద్రలో మునిగిపోయిన వేళ, యమునా తీరాన ఒక్కసారిగా ఒక దివ్యకాంతి ప్రసరించింది.
ఆ కాంతిలోనుండి నెమ్మదిగా ఒక దివ్యమూర్తి బయటకు వచ్చింది.
పీతాంబరం…
వనమాల…
తలపై నెమలిపింఛం…
అధరాలపై మురళి…
ముఖంలో అనంత కరుణతో కూడిన చిరునవ్వు…
ఆయనే…
వ్రజేంద్రనందనుడు…
శ్యామసుందరుడు…
రాధావల్లభుడు…
ఆ రూపాన్ని చూసిన క్షణం తాజ్బీబీ శ్వాస ఆగిపోయినట్టైంది.
“శ్యామా…!” అని ఒక్క మాట పలికి ఆయన పాదాలపై కుప్పకూలిపోయింది.
శ్రీకృష్ణుడు తన మృదువైన హస్తాలతో ఆమె కన్నీళ్లను తుడిచాడు.
అపారమైన ప్రేమతో “తాజ్… నీవు నన్ను ఆలయ ద్వారాల వెనుక వెతికావు… కానీ నేను నీ ప్రేమలోనే నివసిస్తున్నాను. భక్తికి సరిహద్దులు లేవు…” అని అన్నాడు
మరలా ఆమె తలను తన హృదయానికి ఆనించి మృదువుగా “ఇప్పటివరకు నీవు ముఘల్ రాచకన్యవు… ఇకపై నీవు నా వ్రజభక్తురాలు… నా హృదయంలో శాశ్వతంగా నిలిచిపోయే ‘భక్త తాజ్బీబీ’వి…” అని పలికాడు.
అని చెప్పి తన చేతుల్లోనుండి ఒక చిన్న శ్యామసుందరుని విగ్రహాన్ని ఆమెకు అందించాడు.
ఆ క్షణంలో తాజ్బీబీ విరహాగ్ని చల్లారిపోయింది.
ఆమెకు ప్రపంచం కనుమరుగైపోయింది.
మిగిలింది కేవలం కృష్ణప్రేమ మాత్రమే.
ఆ తర్వాత ఆమె బృందావనాన్ని విడిచిపెట్టలేదు.
యమునా తీరాన కూర్చుని కన్నయ్య గుణగణాలను పాడేది…
విరహంతో రోదించేది…
కొన్నిసార్లు కృష్ణుని విగ్రహాన్ని ఒడిలో పెట్టుకుని బాలికలా నవ్వేది…
ఆమె రచించిన పదాలలో మతభేదం లేదు…
కేవలం ప్రేమ మాత్రమే ఉంది.
ఆమె గీతాలలో రాజసత్తా లేదు…
కేవలం దాస్యభక్తి మాత్రమే ఉంది.
ఈనాటికీ బృందావనంలోని రమణరేతి సమీపంలో “తాజ్బీబీ సమాధి” భక్తులకు దర్శనమిస్తుంది.
అక్కడికి వెళ్లినవారికి ఇప్పటికీ ఒక అపూర్వమైన శాంతి అనుభూతి అవుతుంది.
తాజ్బీబీ కథ మనకు ఒక శాశ్వత సత్యాన్ని నేర్పుతుంది—
భగవంతుడు నీ జన్మను చూడడు…
నీ హృదయాన్ని మాత్రమే చూస్తాడు.
ప్రేమతో ఒక్కసారి “కృష్ణా!” అని పిలిస్తే,
ఆయన నీ వద్దకు పరుగెత్తుకుంటూ వస్తాడు.
జై రాధే!
జై శ్యామసుందర!
— శంకరకింకరః
No comments:
Post a Comment