జై రాధే కృష్ణ!
బృందావనం చేరిన ఒక పరమ భక్తుడు ఉండేవాడు. అతని జీవితం అంతా ఒకే ధ్యేయం — ప్రతిరోజూ బాంకే బిహారీ ఆలయం లో ఠాకూర్ దర్శనం చేసుకోవడం.
ఉదయం వెలుగు తొంగిచూడకముందే లేచి, కృష్ణనామాన్ని జపిస్తూ ఆలయానికి బయలుదేరేవాడు. ఆలయంలోకి అడుగుపెట్టిన క్షణం నుంచే అతనికి ఈ లోకం మరిచిపోయినట్టే.
బాంకే బిహారీజీ రూపాన్ని కంటినిండా చూసి, తనివితీరా దర్శనం చేసుకోకుండా ఒక్కరోజు కూడా తిరిగి వెళ్ళేవాడు కాదు.
అతని కళ్లలో ఎప్పుడూ ఠాకూర్ రూపమే మెదులుతుండేది.
అతని పెదవులపై ఎల్లప్పుడూ కృష్ణనామమే ఉండేది.
భోజనం చేసినా — “రాధే… కృష్ణ…”
నడిచినా — “రాధే… కృష్ణ…”
నిద్రపోయినా — “రాధే… కృష్ణ…”
అలా సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.
కాలం తన పని చేసింది. వృద్ధాప్యం చేరింది.
శరీరం బలహీనమైంది. కాళ్లకు కీళ్ల నొప్పులు వచ్చాయి. నడవడమే కష్టంగా మారింది.
ఎవరు చూసినా అడిగేవారు:
“తాతయ్యా! ఈ వయసులో ఇంత దూరం నడుచుకుంటూ ఆలయానికి ఎందుకు వస్తున్నారు?”
అప్పుడు అతడు చిరునవ్వుతో ఒక్కటే చెప్పేవాడు:
“ఈ శరీరంలో ఓపిక ఉన్నంతవరకు బాంకే బిహారీజీ దర్శనం కలగాలి బాబూ…
చివరి శ్వాసలో కూడా నా నోట కృష్ణనామమే ఉండాలి…”
అంతటి ప్రేమ.
అంతటి అనురాగం.
అంతటి ఆత్మసమర్పణ.
ఆయన కుటీరం ఆలయానికి చాలా దూరంలో ఉండేది. అయినా ప్రతి రోజు కష్టంగా నడుచుకుంటూ వచ్చేవాడు. ఆలయంలో ఒక చివరి మూలలో కూర్చుని, ఎవరినీ ఇబ్బంది పెట్టకుండా నిశ్శబ్దంగా బిహారీజీని చూస్తూ ఉండేవాడు.
ఆ దర్శనమే అతని ప్రాణవాయువు.
ఆ రూపమే అతని జీవితం.
ఒకరోజు ఆలయంలో భక్తుల రద్దీ చాలా ఎక్కువగా ఉంది.
జనసందోహం కారణంగా ఆ వృద్ధ భక్తుడు ముందుకు వెళ్లలేకపోయాడు.
తాను ఎప్పుడూ కూర్చునే చోటుకూడా చేరుకోలేకపోయాడు.
దూరంగా నిలబడి చేతులు జోడించాడు.
కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి.
“బిహారీజీ… ఈరోజు నీ ముఖం నాకు కనిపించలేదు తండ్రీ…
ఒక్కసారి చూడనివ్వవా?”
అని మళ్లీ మళ్లీ వేదనతో చెప్పుకుంటూ ఏడుస్తున్నాడు.
ఆ రోజు ఆలయం మూసే సమయం వచ్చింది.
గోస్వామిజీ తెర వేయబోతుండగా ఒక్కసారిగా ఒక ఆశ్చర్యకరమైన సంఘటన జరిగింది.
బాంకే బిహారీ మెడలో ఉన్న పూలమాల స్వయంగా కిందపడిపోయింది.
అది చూసి అక్కడున్నవారందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.
“ఇది ఏమిటి?” అని ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
గోస్వామిజీ మాత్రం క్షణం కళ్లుమూసి ఏదో ఆదేశం అందుకున్నట్టుగా చిరునవ్వు నవ్వారు.
ఆ మాలను ఎంతో భక్తితో చేతిలో తీసుకుని, జనసమూహాన్ని దాటి నేరుగా ఆ వృద్ధ భక్తుని దగ్గరకు వచ్చారు.
అతని మెడలో ఆ పూలమాలను వేసి మృదువుగా చెప్పారు:
“బిహారీజీ… ఇది నీకివ్వమన్నారు.”
అంతే…
ఆ వృద్ధుని గుండె ఉప్పొంగిపోయింది.
ఆ మాలను గుండెలకు హత్తుకుని చిన్నపిల్లాడిలా బిగ్గరగా ఏడవసాగాడు.
“ఠాకూర్… హే బిహారీజీ!
నేను నిన్ను చూడలేకపోయాననుకున్నాను…
కానీ నువ్వు నన్నే చూస్తున్నావు కదా తండ్రీ…”
అని ఆర్తిగా పలికాడు.
ఆ దృశ్యం చూసి అక్కడున్న భక్తులందరి కళ్లలో నీళ్లు చెమర్చాయి.
గోస్వామిజీ, మరికొంత మంది భక్తులు ఆ వృద్ధుణ్ణి జాగ్రత్తగా పట్టుకుని ముందుకు తీసుకెళ్లారు.
కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు ధారలుగా కారుతుండగా, బాంకే బిహారీజీని తనివితీరా దర్శించుకున్నాడు ఆ భక్తుడు.
ఆ క్షణంలో ఆలయం అంతా ఒక అపూర్వమైన భక్తిరసంతో నిండిపోయింది.
“బాంకే బిహారీకీ జై!”
“రాధే శ్యామ్!”
అంటూ జయజయధ్వానాలు మిన్నంటాయి.
ఇంకా కొంత కాలం గడిచింది.
ఒకరోజు ఆ వృద్ధ భక్తుడు మరణశయ్యపై ఉన్నాడు.
చుట్టూ భక్తులు కూర్చుని భజనలు చేస్తున్నారు.
“రాధే రాధే…”
“కృష్ణ మురారీ…”
అని నామసంకీర్తనతో ఆ గది పవిత్రమైపోయింది.
కానీ ఆ వృద్ధుడు మాత్రం మాట్లాడటం లేదు.
అందరూ భయపడిపోయారు.
“తాతయ్యకు మాట రావడం లేదు…” అని ఆందోళన చెందారు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత అతడు నెమ్మదిగా కళ్లు తెరిచాడు.
గదిలో ఒక మూలవైపు ప్రేమగా చూశాడు.
అతని ముఖంపై ఒక దివ్యమైన చిరునవ్వు విరిసింది.
చిన్నపిల్లాడిలా రెండు చేతులూ చాచాడు.
“కృష్ణా… వచ్చావా?”
అని మృదువుగా పలికాడు.
అంతే…
తరువాతి క్షణంలో అతని శ్వాస నిశ్శబ్దమైపోయింది.
కానీ ముఖంపై అపూర్వమైన ప్రశాంతత వెలిగింది.
అది సాధారణ మనిషి ముఖం కాదు — ఠాకూర్ సన్నిధిని చేరిన భక్తుని ముఖం.
చుట్టూ ఉన్నవారు కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నారు.
కానీ అక్కడ ఉన్న ఒక మహాత్ముడు మృదువుగా అన్నారు:
“ఇది మరణం కాదు…
ఇది గోపాలుడి పిలుపు.
భక్తుని కోసం స్వయంగా కృష్ణుడే వచ్చి తీసుకెళ్లాడు…”
రాధే రాధే !!
మందుఁడ నే దురితాత్ముఁడ
నిందల కొడిఁగట్టినట్టి నీచుని నన్ను\న్
సందేహింపక కావుము
నందుని వరపుత్ర నిన్ను నమ్మితి గృష్ణా.
-శంకరకింకరః
No comments:
Post a Comment